I izoluar, paranojak, stalinist, sfidues. Këto ishin disa nga fjalët e përdorura shpesh nga gazetarët e huaj dhe një grusht turistësh që u lejuan të hynin në Shqipërinë komuniste nga 1944 deri në 1991. Për gati katër dekada, Shqipëria ishte regjimi më i fshehtë i Evropës Lindore, një komb që ndoqi një markë të rreptë, shtypëse të Marksizmit të mbështetur nga diktatori i saj i plotfuqishëm, me dhëmbë ari, Enver Hoxha (1908-1985). Për miliona shqiptarë që jetonin brenda kufijve të mbyllur të vendit të tyre, jeta e përditshme ishte larg parajsës socialiste që shihej në ekranet e filmave të vendit të tyre. Çdo liri e shprehjes dhe praktika fetare ishte e ndaluar. Rojeve te kufirit u dhanë urdhra 'të qëllonin për të vrarë' për çdo qytetar që përpiqej të ikte. Kushdo që kapej duke shikuar transmetime të huaja televizive, rrezikonte një dënim me dhjetë vjet burg për ‘agjitacion dhe propagandë’. Një në katër shqiptarë ishte informator për policinë sekrete, Sigurimi, nga te cilët ishin te frikesuar. Absurditeti Orwellian që shpesh karakterizonte regjimin e Hoxhës - ndërrimi i tij i papritur i aleancave të superfuqive, gjyqet e shfaqjes së armiqve, realë dhe të imagjinuar dhe tërbimi gati fetar që rrethonte funeralin e diktatorit - të gjitha u kapën në imazhe lëvizëse të filmuara nga studio e filmit ‘Shqiperia e Re’ qe ishte e drejtuar nga shteti. Duke kronikuar një gjysmë shekulli të historisë shqiptare në lajmet dhe dokumentarët e Kinostudio, ky program me katër pjesë është një zhytje e thellë në një nga regjimet më misterioze dhe egërsisht dogmatike të botës. Kuruar nga drejtori i Arkivit Kombëtar të Filmit Shqiptar, kineastja Iris Elezi dhe kineasti shqiptaro-amerikane Thomas Logoreci.